Ziek tijdens vakantie in Frankrijk

Ziek tijdens vakantie in Frankrijk

De dag voor vertrek naar huis werd partner ernstig ziek, zo ernstig dat ik het alarmnummer belde… 

De pompiers kwamen binnenvallen en meteen daarna een arts en de zieke werd met gillende sirene afgevoerd naar het ziekenhuis, 20 km slingerweg naar beneden. 2 dagen later werd hij per helikopter vervoerd naar het grotere ziekenhuis in Chambéry, 150 km rijden van ons verblijf vandaan.

Hier zit ik dan.

Les Arcs 1800, 14 augustus 2017 ‘Voor mij zie ik de Mont Blanc oprijzen vanuit de blauwige bergketens. Het is een prachtig gebied waar je als vanzelf mooie gedachten krijgt, de lucht op 1800 meter hoogte is ijl waardoor je minder zuurstof inademt en minder vocht vasthoudt, dat maakt je ervaringen puur. Je bent je meer bewust van lichaam en geest.

Het is 4 weken geleden dat wij hier aankwamen voor de zomervakantie, 3 weken lang was het prachtig weer, we genoten van de omgeving en hebben urenlange wandelingen gemaakt met pup Doede deels in de draagzak, de parkinson was veel minder aanwezig dan thuis, dat deed mij zo goed. Nu ligt hij al 7 dagen op de Intensive Care, alles gaat mis. Ik wist al een tijd dat het niet goed ging. Het werk was teveel maar hij bleef doorgaan. Eenmaal thuis was hij niet aanspreekbaar en het weekend was niet voldoende om te herstellen. Hij werd steeds geler, zijn buik zwol op en hij sliep nauwelijks nog. Maar als ik mijn zorg uitdrukte dan zei hij dat ik hem ziek praatte.

Totdat het klapte. Hier, boven in de Franse Alpen. Na 3 weken sportief genieten van de bergen. Nu ligt hij ernstig ziek 150 km ver weg. Met pancreatitus, een ontstoken alvleesklier, waardoor de bloeddruk, suiker- en zuurstofgehalte van het bloed zorgelijk laag zijn. Alles valt uit. Ondanks de apparaten die op hem aangesloten zijn.

De zorg is uitstekend, iedereen is vriendelijk maar ik ben zo bang, ik wil naar huis.

Hier zit ik dan, op deze prachtige plek. Zelfs pup Doede is terug naar Nederland zodat ik makkelijker naar het ziekenhuis kan. Het is zo stil en eenzaam.’

 Is het nog goed gekomen?

Ja hoor, na 23 dagen verblijf op de ‘Unité de Surveillance Continue’, zoals de Intensive Care in Frankrijk heet, konden wij met de ambulance naar ons eigen ziekenhuis in Nederland. En nu is Roy weer thuis. Roy????? Zo noem ik mijn man als ik over hem schrijf. De hele werkelijkheid is nooit vast te leggen in woorden. Het is mijn verhaal geworden. En het vertellen over hem is makkelijker als het lijkt dat het over iemand anders gaat. Over Roy dus.

Maar is het ook met jou goed gekomen?

Jazeker! De 3 weken dat we extra in Frankrijk verbleven waren heel bijzonder. 3 weken zat ik vrijwel de hele dag op de Intensive Care. Zo indrukwekkend en zo mooi ook. Dagelijkse beslommeringen vallen weg, er wordt gebalanceerd op de grens van leven en dood. Je leeft volledig in het moment, dag en nacht. Je gedachten worden puur en zuiver, materiële zaken doen er niet meer toe. Die staat van zijn zou ik graag vasthouden. Maar nu, weer thuis, draait de was, moet ik de verzekeringen regelen en boodschappen doen, kortom, het normale leven is weer begonnen. 

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

  1. Belinda tahapary

    Ohhh dàt is schrikken….
    En ohzo fijn met goede afloop.
    Met ingehouden adem zitten lezen.
    Mooi, dat je dit vakantieverhaal ook als een bijzondere en ook positieve ervaring heb beleeft. Natuurlijk achteraf en met goeie veilige terugkeer.
    Beiden veel liefs
    Henk en Belinda

  2. Marleen vd Linden

    Goh wat een verhaal….. wat een schrik…maar heel fijn dat het weer goed is gekomen….mooi verwoord….en indrukwekkend

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Cees & Nicolette