De achtste wandeldag 

Van Tui naar O Porrino

Vandaag kwamen we aan in O Porrino, we zijn nu in Galicië. Het was een tocht langs oeroude bossen en beken. Midden in het bos speelde een muzikant Keltische melodieën op een doedelzak. Het was zo lieflijk allemaal. Ik voelde mij als vijfenvijftig jaar geleden in bossen rond Nijkerk en Barneveld. De schone lucht, de heldere beken. Het niets hoeven maar gewoon kind zijn. Ik herbeleefde het allemaal. De tocht van vandaag deed mij beseffen hoe ver ik was afgedwaald van dat meisje van acht jaar. Dat vrolijke meisje dat ik was. De stormen van leven hebben het mij doen vergeten. Maar nu is het terug en laat ik dit gevoel nooit meer los!

Hier in Spanje wordt de route drukker bewandeld en af en toe befietst. De pelgrims komen overal vandaan. We spraken vandaag mensen uit Tokio, Kaapstad, Mexico City, New York, Chicago, uit Canada en verder veel uit Europa. Allemaal verbonden in de wens lopend Santiago de Compostella te bereiken.

Buen Camino
Nicolette

Lees hier meer dagverslagen over de Camino Portugues

Wil je meer weten hoe ik als mantelzorger ziektes en mijn angsten overwon? 

In de “De vliegende kreeft” beschrijf ik mijn zoektocht naar hoop, herstel en gezondheid en hoe ik als mantelzorger stress en een burn-out overwon. Lees verder…