De zevende wandeldag 

Van Rubias naar Tui

Vandaag zijn wij na 24 km aangekomen in het Spaanse stadje Tui. We zijn over de helft van de voettocht. De groep wordt steeds hechter. Het samen eten ’s avonds is super gezellig. De groep is denk ik ook zo leuk omdat we allemaal alleengaanden zijn en dat niemand elkaar kende. Er worden geen aparte groepjes gevormd. 

Ik denk terug aan de Romeinen. Zonder hen geen bruggen en voetpaden op de Camino. Ik denk aan de kathedralen en kerkenbouwers uit de Middeleeuwen. Zonder hen zouden wij nu geen gebouwen hebben om bij elkaar te komen. En wat te denken van de routemakers, kaartenmakers, alberques en hotels en al die mensen die dag in dag uit voor ons pelgrims klaar staan. Zonder de mensen die ons voor zijn gegaan zou een Camino niet hebben kunnen bestaan. Jaap, 2019

De kreeften in de rugzak

Voordat ik van huis wegging zag ik allerlei vliegende kreeften in mijn rugzak. Kreeften? Jazeker, zo noemen we thuis alles wat moeilijk is. De kreeft van heimwee was al weg bij de eerste dag in Porto. De kreeft van de angst dat het thuis niet goed zou gaan tijdens de reis zat er iets langer. Totdat ik Cees belde, vroeg hoe het met hem ging en hij zei: ‘Ik zit op de bank met links Felix (de kat) en rechts Dido (de hond) en voor me alle afleveringen van Game of Thrones.’  De boodschap was duidelijk, ik kon met een gerust hart wegblijven en ik stuurde de kreeft weg. 

Bleef over de kreeft van de zielige zwerfhonden. Met onze Portuguese Dido thuis was ik bang dat ik steeds getroffen zou worden door emoties rond zwerfhonden, haar vader loopt hier waarschijnlijk nog rond. We zagen geen heel nare dingen. Ik werd alleen maar blij van de dieren, ook die kreeft kon weg.

Alcohol

Er dook er wel een nieuwe kreeft op, die van de alcohol. Vanaf de port in Porto tot het dagelijkse bier en de wijn die standaard in het pelgrimsmenu zit. Ik was een paar keer bang dat ik zou zwichten. Vanaf mijn studententijd was ik een gezellige drinker geweest. Nu al bijna vier jaar alcoholvrij. Ik keek naar de rode gezichten, het harde praten, de herhalingen. Ik zag mijzelf. Weer hield de groep mij een spiegel voor, dit keer zag ik wat alcohol met mij die veertig jaar deed en voelde mij bevrijd! Ik stuurde deze laatste kreeft weg. Wat overbleef was intens geluk. Ik was weer in balans.

Vandaag de grens over. De tocht gaat verder door Spanje. We worden meteen bijna geschept door een auto. Ze rijden hier als gekken. Het is even wennen na het lieflijke Portugal. De groet Bom Camino wordt vervangen door
Buen Camino
Nicolette

Lees hier meer dagverslagen over de Camino Portugues

In “De vliegende kreeft” lees je meer over de Camino en mijn zoektocht naar hoop, herstel en gezondheid en hoe ik als mantelzorger stress en een burn-out overwon. Lees verder…