van Ponte Lima naar Rubias

De Camino Portugues, van Ponte Lima naar Rubias

De zesde wandeldag

Van Ponte Lima naar Rubias

Vanuit Facha met de auto naar Ponte Lima. Daar gaan we verder op de Camino waar we gisteren gebleven waren. We zien een busje waaruit mensen met een dagrugzak stappen. De hele dag duikt het busje wel ergens op om het groepje van proviand te voorzien en te laten rusten compleet met een bloemetje op tafel. Voordat ik ging lopen oordeelde ik negatief over mensen die meer toerist dan pelgrim zijn, die van de Camino een prestatie wandeltocht maken. Ik ben milder geworden. Iedereen loopt zijn eigen Camino. 

De Camino is de brug tussen nu en toen

De pelgrim zoekt het spirituele of religieuze en heeft geen ander doel dan de tocht. De toerist zoekt een sportieve prestatie of een bijzondere reiservaring en haalt voldoening uit het bereiken van zijn doelen. Vroeger waren boetedoening of het zoeken naar een Goddelijk wonder een belangrijke redenen om te gaan.

Al wandelend worden we allemaal gelijk. De Camino verbindt de mensen die hier vanuit de hele wereld komen, om die paar honderd kilometer naar Santiago te lopen. Niemand maakt zich zorgen over de volgende dag, morgen zorgt wel voor zichzelf. Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen last. Zo te denken. Zo te leven. Niet oordelen over mensen maar genoeg hebben aan mijn eigen last.

Een bijzonder cadeau

De Camino laat je reizen in de tijd

De ervaring is meer dan ik dacht. Groter dan verwacht. De mix van vroeger en nu ervaar je hier continue wat de poorten opent voor dat wat komen gaat. Zelfs de Caldo verde, de soep die pelgrims bijna dagelijks eten stamt van heel vroeger. De Camino valt samen met de vliedende tijd, de tijd die zich afspeelt in heden, verleden en toekomst. Hier op de Camino is de situatie door de eeuwen heen ingesteld op de vliedende tijd. Dat merk je de hele route door aan de gedenktekens, overladen door foto’s, linten, horloges, brieven en spreuken. De vele Romeinse resten van bruggen, via- en aquaducten, wegen en grenspalen nemen je vanzelf mee naar die tijd en je voelt je verwant met de mensen van toen. Het voelt als een reis in de tijd.

Caldo verde, het basisrecept

Caldo verde, Portugese koolsoep is een vast onderdeel van het ‘Pilgrims dinner’. Voedzaam en heel er lekker. Thuis maak ik nu ook vaak deze Caldo verde, dit is het recept:

Pak een grote soeppan, bedek de bodem met olijfolie en fruit daarin zachtjes een ui en een paar tenen knoflook. Bedek de bodem met water en voeg (vega)bouillonpoeder en wat zout toe. Pak minstens een halve savooiekool, haal lelijke stukken weg net al de harde witte stukken, scheur de rest in repen, spoel ze af in een vergiet en doe ze in de pan. Voeg nu zoveel water toe dat de kool net  onderstaat. Pak nu een paar aardappels schil ze, snijd ze in stukken en doe ze in de pan. Heb je nog een rood pepertje, broccoli, een restjes wortel, tuinbonen, sperziebonen of iets anders wat lekker lijkt doe het in de pan. Laat alles lekker lang zachtjes koken. Voor het opdienen pureren, zodanig dat er nog wat stukken groente herkenbaar zijn.

Bom apetite
Nicolette

Lees hier meer dagverslagen over de Camino Portugues

In “De vliegende kreeft” lees je meer over de Camino en mijn zoektocht naar hoop, herstel en gezondheid en hoe ik als mantelzorger stress en een burn-out overwon. Lees verder…

Vorige

De Camino Portugues, van Facha naar Ponte Lima

Volgende

De Camino Portugues, van Rubias naar Tui

  1. Erica Rutten

    Wat leuk om te lezen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Mogelijk gemaakt door & Thema gemaakt door