De vierde wandeldag

Van Barcelos naar Facha

Wachten en verwonderen. Hoeveel kilometer hebben we vandaag gelopen? In hoeveel tijd? Die vragen doen er niet meer toe. De antwoorden ook niet. Het gaat de pelgrim niet om prestatie. Het gaat om het hier zijn met heel je hart.

We lopen bijna de hele dag in de regen. De poncho’s met de rugzakken eronder geven ons het uiterlijk van pinguïns en maken de wandelaars nog gelijker dan ze al zijn. Waggelend over de modderstromen ploeteren we voort. De regen is zo dicht dat we de slaapplek missen. De smartphones lossen het op met Google Maps. Het welkom in Facha is warm. Nederlander Han heeft hier een oude hoeve gerestaureerd. Het is prachtig, we zullen er twee overnachtingen meemaken. Han kookt heerlijk voor ons en het samen eten in de oude eetzaal aan een enorme tafel is weer een hele belevenis. Het houdt niet op. 

De tijd heeft de oeroude bossen gevormd.
De tijd doet de beek stromen.
Ik sta aan de oever.
Vluchtig als een vogel die komt drinken.

We staan voor een modder-rivier

We staan voor meerdere modder-rivieren achter elkaar. Iedereen neemt ze verschillend. Ikzelf ga er springend overheen zonder na te denken en zo snel dat de modder geen tijd krijgt om zich vast te plakken aan mijn schoenen. Anderen zoeken rustig naar de beste manier om de modderstromen zoveel mogelijk te ontwijken. Opeens zie ik in het maisveld ernaast witte poncho’s opduiken. Het zijn medepelgrims die proberen om de modderstromen via een omweg te vermijden.

Jaap trekt een vergelijking met leiderschapsstijlen: 

  1. Recht erop af. 
  2. De beste manier zoeken.
  3. Vermijden. 

Het geeft wel zelfinzicht.

Eenvoudig voortgaan
Moed houden, eenvoudig voortgaan,
als je kunt.
En als je niet kunt, niet meer kunt,
wachten,
of uitrusten bij een vriend,
als die er is.
En als die er niet is,
tóch wachten, – dan maar alleen –
wachten tot het weer gaat:
straks.
Eenvoudig voortgaan, de weg nemen zoals die komt
met z’n vóór en tegen;
je oog helder als een lamp, die je lijf verlicht.
Doen wat ter hand is.
Antwoorden geven als die er zijn.
En intussen voelen
de tik van je stok,
niet teveel omzien – een enkele keer soms,
want de weg gaat dwars door je hart – niet teveel omzien,
en ook niet teveel vooruit.
Eenvoudig voortgaan en weten:
deze weg is niet alles,
en is niet van deze wereld alleen.
De wolken zien die aandrijven uit eeuwige verten
– wie trok er hun grens? – en je hart voelen kloppen
op de eeuwige heuvels – wie heeft ze gegrond? –
en van de dingen
de stille kant zien…
waar ze grenzen aan
de Eeuwige…
gedicht van Herman Andriessen

Bom Camino,
Nicolette

Ben je nieuwsgierig naar het vervolg?

Wil je meer weten over de Camino Portugues en mijn zoektocht naar hoop, herstel en gezondheid? Schrijf je dan in met je e-mailadres en ik laat je weten wanneer er een nieuw bericht is:


Eerder verschenen:
Dag 1: van Porto naar Vila do Condo
Dag 2: van Vila do Condo naar Sao Felix
Dag 3: van Sao Felix naar Barcelos