Uit deel 2 – Pointe de Labby, het wonder: Met een gezaghebbende stem die helemaal niet van hem was zie hij: “Kom, Ik weet de weg, volg mij!” En ik wist dat hij de waarheid sprak, vertrouwde hem, het was de Stem van God. Ik volgde…

Bidden uit liefde

Ondanks het hevige onweer en de verraderlijke gletsjer de la Rosoire bereikten we laat maar veilig het dal en vonden beneden op de camping mijn moeder die de hoop al had opgegeven ons nog levend te zien.

Ik weet niet of wij beiden of één van ons zonder gebed daar overleden zou zijn, maar ik weet wel dat mijn vader er kracht en moed kreeg, zoals ik nog nooit eerder gezien had en dat we over die gletsjer geleid moesten zijn. Ik beschouw mijn gebeden als verhoord. Hoewel ik indertijd wel in een God geloofde, besteedde ik in het dagelijks leven totaal geen aandacht aan godsdienst, gebed of religie. Toch werd mijn bede gehoord en verhoord. Jaren later heb ik gemerkt dat als je uit liefde voor iemand bidt, dat altijd verhoord wordt, d.w.z. dat de betrokkene altijd geholpen wordt en wel zo als het ‘t beste is.

Fictie en feiten

Ik had het voorval nooit aan iemand vertelt totdat ik het vele jaren later vertelde aan een vriendin als voorbeeld dat we vaak ten onrechte aannemen dat er iets gebeurt door toedoen van een ander, terwijl de feitelijke situatie heel anders is dan we zelf in ons hoofd halen. Toen mijn vader en ik namelijk terug waren van deze tocht troffen we mijn moeder helemaal slap van angst aan. Ze had ons al opgegeven en met buren op de camping overlegd wat ze moest doen. Bij ons weerzien was ze niet in staat te reageren. Ik ging naar haar toe en wilde haar gerust stellen en helpen. Ze duwde me van zich af en wilde niets met mij te maken hebben. Ze was boos op me, had kennelijk aangenomen dat ik degene was door wie we zo laat terug waren gekomen, en ging naar vader. Dat was heel pijnlijk voor mij, omdat ik juist niet de oorzaak van deze tragedie was. Ik had hem met alle macht geprobeerd te stoppen en terug te laten gaan, maar dat ging niet en dus moest ik veiligheidshalve mee. Toch zei ik er niets van, blij als ik was dat ze troost zocht bij vader. In de vakanties wilden er nogal eens spanning tussen die twee zijn, dus deze toenadering was belangrijk. Vader heeft het er niet meer over gehad en geen verantwoordelijkheid genomen of beseft wat de impact voor ons was. 

Verschijning en vergeving

Kort na het gesprek met mijn vriendin zag ik mijn toen al jaren overleden vader in een verschijning. Hij zag er prachtig, lichtend uit en vroeg me hem te vergeven. Ik was verbaasd, het voorval was twee maanden eerder in mijn gedachten gekomen en en had God om vergeving voor ons beiden gevraagd en deze met veel liefde van God ontvangen. Toen ik de verschijning van vader vergaf, ging hij weer weg. Ik vond het prettig dat hij was gekomen, of het zich feitelijk afspeelde of slechts in mijn mind doet er eigenlijk niet toe. Wat belangrijk is, is het proces van vergeving.

Hoe vaak gebeurt het niet, realiseerde ik me, dat we denken te weten hoe de vork in de steel zit, maar er helemaal naast zitten. Gedachten zijn ook maar gedachten, we zouden er goed aan doen ze te verifiëren bij de betrokkenen, voor ze een eigen leven gaan leiden en we ze voor waar gaan aan nemen zonder het ooit nog ter discussie te stellen.

Joyce van der Wel

Zie ook:
Deel 1: Bergtocht Pointe de Labby – De val
Deel 2: Bergtocht Pointe de Labby – Het wonder