De Camino Portugues van Tui naar O Porrino

De Camino Portugues, van Tui naar O Porrino

De achtste wandeldag 

Van Tui naar O Porrino

Vandaag kwamen we aan in O Porrino, we zijn nu in Galicië. Het was een tocht langs oeroude bossen en beken. Midden in het bos speelde een muzikant Keltische melodieën op een doedelzak. Het was zo lieflijk allemaal. Ik voelde mij als vijfenvijftig jaar geleden in bossen rond Nijkerk en Barneveld. De schone lucht, de heldere beken. Het niets hoeven maar gewoon kind zijn. Ik herbeleefde het allemaal. De tocht van vandaag deed mij beseffen hoe ver ik was afgedwaald van dat meisje van acht jaar. Dat vrolijke meisje dat ik was. De stormen van leven hebben het mij doen vergeten. Maar nu is het terug en laat ik dit gevoel nooit meer los!

Hier in Spanje wordt de route drukker bewandeld en af en toe befietst. De pelgrims komen overal vandaan. We spraken vandaag mensen uit Tokio, Kaapstad, Mexico City, New York, Chicago, uit Canada en verder veel uit Europa. Allemaal verbonden in de wens lopend Santiago de Compostella te bereiken.

Buen Camino
Nicolette

Ben je nieuwsgierig naar het vervolg?

Wil je meer weten over de Camino Portugues en mijn zoektocht naar hoop, herstel en gezondheid? Schrijf je dan in met je e-mailadres en ik laat je weten wanneer er een nieuw bericht is:


Eerder verschenen:
Dag 1: van Porto naar Vila do Condo
Dag 2: van Vila do Condo naar Sao Felix
Dag 3: van Sao Felix naar Barcelos
Dag 4: van Barcelos naar Facha
Dag 5: van Facha naar Ponte Lima
Dag 6: van Ponte Lima naar Rubias
Dag 7: van Rubias naar Tui

De Camino Portugues van Rubias naar Tui

De Camino Portugues, van Rubias naar Tui

De zevende wandeldag 

Van Rubias naar Tui

Vandaag zijn wij na 24 km aangekomen in het Spaanse stadje Tui. We zijn over de helft van de voettocht. De groep wordt steeds hechter. Het samen eten ’s avonds is super gezellig. De groep is denk ik ook zo leuk omdat we allemaal alleengaanden zijn en dat niemand elkaar kende. Er worden geen aparte groepjes gevormd. 

Ik denk terug aan de Romeinen. Zonder hen geen bruggen en voetpaden op de Camino. Ik denk aan de kathedralen en kerkenbouwers uit de Middeleeuwen. Zonder hen zouden wij nu geen gebouwen hebben om bij elkaar te komen. En wat te denken van de routemakers, kaartenmakers, alberques en hotels en al die mensen die dag in dag uit voor ons pelgrims klaar staan. Zonder de mensen die ons voor zijn gegaan zou een Camino niet hebben kunnen bestaan. Jaap, 2019

De kreeften in de rugzak

Voordat ik van huis wegging zag ik allerlei vliegende kreeften in mijn rugzak. Kreeften? Jazeker, zo noemen we thuis alles wat moeilijk is. De kreeft van heimwee was al weg bij de eerste dag in Porto. De kreeft van de angst dat het thuis niet goed zou gaan tijdens de reis zat er iets langer. Totdat ik Cees belde, vroeg hoe het met hem ging en hij zei: ‘Ik zit op de bank met links Felix (de kat) en rechts Dido (de hond) en voor me alle afleveringen van Game of Thrones.’  De boodschap was duidelijk, ik kon met een gerust hart wegblijven en ik stuurde de kreeft weg. 

Bleef over de kreeft van de zielige zwerfhonden. Met onze Portuguese Dido thuis was ik bang dat ik steeds getroffen zou worden door emoties rond zwerfhonden, haar vader loopt hier waarschijnlijk nog rond. We zagen geen heel nare dingen. Ik werd alleen maar blij van de dieren, ook die kreeft kon weg.

Alcohol

Er dook er wel een nieuwe kreeft op, die van de alcohol. Vanaf de port in Porto tot het dagelijkse bier en de wijn die standaard in het pelgrimsmenu zit. Ik was een paar keer bang dat ik zou zwichten. Vanaf mijn studententijd was ik een gezellige drinker geweest. Nu al bijna vier jaar alcoholvrij. Ik keek naar de rode gezichten, het harde praten, de herhalingen. Ik zag mijzelf. Weer hield de groep mij een spiegel voor, dit keer zag ik wat alcohol met mij die veertig jaar deed en voelde mij bevrijd! Ik stuurde deze laatste kreeft weg. Wat overbleef was intens geluk. Ik was weer in balans.

Vandaag de grens over. De tocht gaat verder door Spanje. We worden meteen bijna geschept door een auto. Ze rijden hier als gekken. Het is even wennen na het lieflijke Portugal. De groet Bom Camino wordt vervangen door
Buen Camino
Nicolette

Ben je nieuwsgierig naar het vervolg?

Wil je meer weten over de Camino Portugues en mijn zoektocht naar hoop, herstel en gezondheid? Schrijf je dan in met je e-mailadres en ik laat je weten wanneer er een nieuw bericht is:


Eerder verschenen:
Dag 1: van Porto naar Vila do Condo
Dag 2: van Vila do Condo naar Sao Felix
Dag 3: van Sao Felix naar Barcelos
Dag 4: van Barcelos naar Facha
Dag 5: van Facha naar Ponte Lima
Dag 6: van Ponte Lima naar Rubias

van Ponte Lima naar Rubias

De Camino Portugues, van Ponte Lima naar Rubias

De zesde wandeldag

Van Ponte Lima naar Rubias

Vanuit Facha met de auto naar Ponte Lima. Daar gaan we verder op de Camino waar we gisteren gebleven waren. We zien een busje waaruit mensen met een dagrugzak stappen. De hele dag duikt het busje wel ergens op om het groepje van proviand te voorzien en te laten rusten compleet met een bloemetje op tafel. Voordat ik ging lopen oordeelde ik negatief over mensen die meer toerist dan pelgrim zijn, die van de Camino een prestatie wandeltocht maken. Ik ben milder geworden. Iedereen loopt zijn eigen Camino. 

De Camino is de brug tussen nu en toen

De pelgrim zoekt het spirituele of religieuze en heeft geen ander doel dan de tocht. De toerist zoekt een sportieve prestatie of een bijzondere reiservaring en haalt voldoening uit het bereiken van zijn doelen. Vroeger waren boetedoening of het zoeken naar een Goddelijk wonder een belangrijke redenen om te gaan.

Al wandelend worden we allemaal gelijk. De Camino verbindt de mensen die hier vanuit de hele wereld komen, om die paar honderd kilometer naar Santiago te lopen. Niemand maakt zich zorgen over de volgende dag, morgen zorgt wel voor zichzelf. Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen last. Zo te denken. Zo te leven. Niet oordelen over mensen maar genoeg hebben aan mijn eigen last.

De Camino laat je reizen in de tijd

De ervaring is meer dan ik dacht. Groter dan verwacht. De mix van vroeger en nu ervaar je hier continue wat de poorten opent voor dat wat komen gaat. Zelfs de Caldo verde, de soep die pelgrims bijna dagelijks eten stamt van heel vroeger. De Camino valt samen met de vliedende tijd, de tijd die zich afspeelt in heden, verleden en toekomst. Hier op de Camino is de situatie door de eeuwen heen ingesteld op de vliedende tijd. Dat merk je de hele route door aan de gedenktekens, overladen door foto’s, linten, horloges, brieven en spreuken. De vele Romeinse resten van bruggen, via- en aquaducten, wegen en grenspalen nemen je vanzelf mee naar die tijd en je voelt je verwant met de mensen van toen. Het voelt als een reis in de tijd.

Caldo verde, het basisrecept

Caldo verde, Portugese koolsoep is een vast onderdeel van het ‘Pilgrims dinner’. Voedzaam en heel er lekker. Thuis maak ik nu ook vaak deze Caldo verde, dit is het recept:

Pak een grote soeppan, bedek de bodem met olijfolie en fruit daarin zachtjes een ui en een paar tenen knoflook. Bedek de bodem met water en voeg (vega)bouillonpoeder en wat zout toe. Pak minstens een halve savooiekool, haal lelijke stukken weg net al de harde witte stukken, scheur de rest in repen, spoel ze af in een vergiet en doe ze in de pan. Voeg nu zoveel water toe dat de kool net  onderstaat. Pak nu een paar aardappels schil ze, snijd ze in stukken en doe ze in de pan. Heb je nog een rood pepertje, broccoli, een restjes wortel, tuinbonen, sperziebonen of iets anders wat lekker lijkt doe het in de pan. Laat alles lekker lang zachtjes koken. Voor het opdienen pureren, zodanig dat er nog wat stukken groente herkenbaar zijn.

Bom apetite
Nicolette

Ben je nieuwsgierig naar het vervolg?

Wil je meer weten over de Camino Portugues en mijn zoektocht naar hoop, herstel en gezondheid? Schrijf je dan in met je e-mailadres en ik laat je weten wanneer er een nieuw bericht is:


Eerder verschenen:
Dag 1: van Porto naar Vila do Condo
Dag 2: van Vila do Condo naar Sao Felix
Dag 3: van Sao Felix naar Barcelos
Dag 4: van Barcelos naar Facha
Dag 5: van Facha naar Ponte Lima

Ponte Lima

De Camino Portugues, van Facha naar Ponte Lima

De vijfde wandeldag 

Van Facha naar Ponte Lima

De hoeve ‘Quinta Facha’ voelt als een herberg. De avond, de nacht en ochtend met zes vrouwen in het koetshuis waren naast het onbedaarlijke lachen en het heerlijke slapen, een en al bedrijvigheid. Iedereen was druk bezig om met een föhn de schoenen te drogen en jassen uit te hangen. De gewassen sokken hingen aan het voetbalspel te drogen, zusterlijk naast de beha’s. De wasmachine en droger deden de rest.

Het valt steeds weer op hoe oud en nieuw hier moeiteloos samengaan. De plek ademt historie, wifi doet haar werk goed, de communicatie tijdens het lopen gaat indien gewenst via de groepsapp. Tijdens de tocht wint oud het steeds meer van nieuw al raak ik in lichte paniek als mijn iPhone in een hoesje vol water ligt. 

De ochtend is zonnig en droog

De tocht naar Ponte Lima is prachtig. Door de aanwijzingen in de vorm van de schelp, de kapelletjes, de aanduidingen van de Romeinse tijd, de vele gedenktekens die door de wandelaars zijn achtergelaten en die steeds mooier worden, door dit alles is ieder moment van de dag een verrassing.

In Ponte Lima drinken we samen koffie en gaan vervolgens alleen op pad. Ik koop voetcrème want de huid van mijn voeten is na de regen toe aan verzorging. De crème is verkoelend en heerlijk fris de rest van de tocht zal ik hem iedere avond en iedere ochtend opdoen. Blaren heb ik niet en zal ik de hele tocht niet krijgen.

Stempels

Ik ga op zoek naar stempels voor mijn pelgrimspaspoort. Weer verbaasd het mij hoe zo iets simpels als het dagelijks minimaal twee stempels scoren, iets in ons allemaal losmaakt. We vergelijken in een pauze elkaars stempels. De een is nog mooier dan de ander. Nu ik alleen in Ponte Lima loop schiet een jonge vrouw mij aan. Of ik weet waar ze stempels kan krijgen. We gaan samen op zoek. Zij reist met haar moeder, ze komen uit Texas. In een restaurant en een kerk vinden we stempels. Ik ben twee stempels en een mooie ontmoeting rijker.

Terug naar Facha

Voor de slaapplek gaan we terug naar Facha. Dit hoort niet bij de Camino maar de wandeling langs de rivier is weer zo mooi en zou ik de kilometers niet loslaten?

Ik hoef alleen maar in de spiegel te kijken en mijn lichaam laat zien hoeveel ik gelopen heb. Iedere foto die ik naar huis stuur laat een gezondere vrouw zien.

Bom Camino,
Nicolette

Ben je nieuwsgierig naar het vervolg?

Wil je meer weten over de Camino Portugues en mijn zoektocht naar hoop, herstel en gezondheid? Schrijf je dan in met je e-mailadres en ik laat je weten wanneer er een nieuw bericht is:


Eerder verschenen:
Dag 1: van Porto naar Vila do Condo
Dag 2: van Vila do Condo naar Sao Felix
Dag 3: van Sao Felix naar Barcelos
Dag 4: van Barcelos naar Facha

Facha

De Camino Portugues, van Barcelos naar Facha

De vierde wandeldag

Van Barcelos naar Facha

Wachten en verwonderen. Hoeveel kilometer hebben we vandaag gelopen? In hoeveel tijd? Die vragen doen er niet meer toe. De antwoorden ook niet. Het gaat de pelgrim niet om prestatie. Het gaat om het hier zijn met heel je hart.

We lopen bijna de hele dag in de regen. De poncho’s met de rugzakken eronder geven ons het uiterlijk van pinguïns en maken de wandelaars nog gelijker dan ze al zijn. Waggelend over de modderstromen ploeteren we voort. De regen is zo dicht dat we de slaapplek missen. De smartphones lossen het op met Google Maps. Het welkom in Facha is warm. Nederlander Han heeft hier een oude hoeve gerestaureerd. Het is prachtig, we zullen er twee overnachtingen meemaken. Han kookt heerlijk voor ons en het samen eten in de oude eetzaal aan een enorme tafel is weer een hele belevenis. Het houdt niet op. 

De tijd heeft de oeroude bossen gevormd.
De tijd doet de beek stromen.
Ik sta aan de oever.
Vluchtig als een vogel die komt drinken.

We staan voor een modder-rivier

We staan voor meerdere modder-rivieren achter elkaar. Iedereen neemt ze verschillend. Ikzelf ga er springend overheen zonder na te denken en zo snel dat de modder geen tijd krijgt om zich vast te plakken aan mijn schoenen. Anderen zoeken rustig naar de beste manier om de modderstromen zoveel mogelijk te ontwijken. Opeens zie ik in het maisveld ernaast witte poncho’s opduiken. Het zijn medepelgrims die proberen om de modderstromen via een omweg te vermijden.

Jaap trekt een vergelijking met leiderschapsstijlen: 

  1. Recht erop af. 
  2. De beste manier zoeken.
  3. Vermijden. 

Het geeft wel zelfinzicht.

Eenvoudig voortgaan
Moed houden, eenvoudig voortgaan,
als je kunt.
En als je niet kunt, niet meer kunt,
wachten,
of uitrusten bij een vriend,
als die er is.
En als die er niet is,
tóch wachten, – dan maar alleen –
wachten tot het weer gaat:
straks.
Eenvoudig voortgaan, de weg nemen zoals die komt
met z’n vóór en tegen;
je oog helder als een lamp, die je lijf verlicht.
Doen wat ter hand is.
Antwoorden geven als die er zijn.
En intussen voelen
de tik van je stok,
niet teveel omzien – een enkele keer soms,
want de weg gaat dwars door je hart – niet teveel omzien,
en ook niet teveel vooruit.
Eenvoudig voortgaan en weten:
deze weg is niet alles,
en is niet van deze wereld alleen.
De wolken zien die aandrijven uit eeuwige verten
– wie trok er hun grens? – en je hart voelen kloppen
op de eeuwige heuvels – wie heeft ze gegrond? –
en van de dingen
de stille kant zien…
waar ze grenzen aan
de Eeuwige…
gedicht van Herman Andriessen

Bom Camino,
Nicolette

Ben je nieuwsgierig naar het vervolg?

Wil je meer weten over de Camino Portugues en mijn zoektocht naar hoop, herstel en gezondheid? Schrijf je dan in met je e-mailadres en ik laat je weten wanneer er een nieuw bericht is:


Eerder verschenen:
Dag 1: van Porto naar Vila do Condo
Dag 2: van Vila do Condo naar Sao Felix
Dag 3: van Sao Felix naar Barcelos

van Sao Felix naar Barcelos

De Camino Portugues, van Sao Felix naar Barcelos

De derde wandeldag naar Barcelos is geweldig!

We raken gewend aan het wandelen. Gewend aan de stilte, de ruimte en aan het niets hoeven behalve dan te wandelen. Geen last meer van mijn schouder doordat ik de vele mogelijkheden die mijn rugzak biedt beter heb afgesteld. Daar nam ik ruim de tijd voor, iets waarvoor ik thuis het geduld niet heb.

Meer lezen

Camino Portuges

De Camino Portugues, van Vila do Condo naar Sao Felix

De tweede wandeldag 

Van Vila do Condo naar Sao Felix

Weer langs de oceaan. Weergaloos mooi. Fijne groep om mee te lopen of te verlaten voor een lange solotocht. De route staat overal aangegeven met de gele schelpen of met gele pijlen. Iedere ochtend nemen we met Jaap de route van die dag door. Communicatie verloopt verder via de groepsapp. Het voelt daardoor veilig om alleen te lopen. Voor mij is deze back-up nodig. 

Meer lezen

Het avontuur van de Camino Portugues begint

Het enige dat ik moeilijk vond aan het lopen van de Camino was het naar huis gaan…

Het thuis komen was heerlijk, daar lag het niet aan. Ons huis is altijd een warm nest, hoe koud de wereld eromheen ook is. Wat mij zwaar viel was het afscheid van het pelgrimsbestaan. Het zorgeloze leven op de Camino. Leven met al je bezittingen in een rugzak van 6 kilo. Ik wist niet dat ik het kon.

Meer lezen

Ik loop de Camino Portugues en neem mee…

Morgen vertrek ik naar Porto om de Camino Portugues te lopen. De rugzak is gepakt en weegt 6,2 kilo. Alles wat ik nodig heb zit er in, alleen de 1 literwaterzak die ik bij de rugzak kocht moet nog gevuld worden dan zit ik op 7,2 kilo gewicht. Dat is goed te doen. De foto hieronder laat zien wat er allemaal in de rugzak komt en wat ik aan doe.

Meer lezen

Levenslessen van mijn vader

Frieda van Dijen, vriendin en ervaren levenscoach, vertelt hoe levenslessen van thuis een valkuil werden in haar verdere leven…

De wijze levenslessen van mijn vader heb ik als kind heel anders geïnterpreteerd. In plaats van “leef nooit een beetje…”, hoorde ik mijn vader zeggen “je moet de beste zijn”. Zo ontwikkelde ik een perfectionistisch karakter, wilde dat mijn vader trots op me zou zijn en deed er alles aan om het juiste te doen. Ik wilde net als ieder kind gezien worden en deed dat door uit te blinken.

Ik besloot dat je wordt gezien door wat je doet en niet zozeer om wie je bent.

Ik werd er ziek van

De druk die ik onbewust op mezelf legde maakte mij ziek. Ik kreeg lichamelijke klachten zoals astma, psoriasis, migraine en allergieën. Ook kreeg ik darmklachten en artrose waardoor ik lange tijd op krukken door het leven ging. Het niet kunnen voldoen aan mijn eigen hoge verwachtingen heeft me langzaam uitgeput.

Ik was de persoon geworden die ik dacht te moeten zijn.

Ik snakte naar lucht en vrijheid

Al mijn ervaringen toetste ik aan mijn besluit. Hoe ik omging met mijn man, mijn kinderen, het gezinsleven, vrienden, ballet, sport, mijn relaties. Ik was zonder dat ik er erg in had mijn eigen gevangenisbewaarder geworden, een vermorzelde vlinder die snakte naar lucht en vrijheid.

Het MindBody Syndroom gaf mij inzicht

Jarenlang heb ik op allerlei manieren de antwoorden buiten mezelf gezocht in de vorm van therapieën, workshops en cursussen. Alle pogingen hielpen steeds een beetje maar nooit helemaal. Totdat ik me ging verdiepen in het MindBody Syndroom, daar kwam alles bij elkaar. Het inzicht in de relatie tussen onderdrukte emoties en lichamelijke klachten. Ik heb me, weet ik nu, altijd laten leiden door ziekte en pijn en door de gedachte nooit genoeg te zijn.

Lijden is een onbewuste keuze van het brein. Je brein wilt je beschermen en creëert daarom pijn en ziekte als afleiding om bedreigende, pijnlijke emoties niet te hoeven voelen.

Inzicht waarmee ik ook jou kan helpen

Met mijn kennis van het MindBody Syndroom en jarenlange coach-ervaring begeleid ik je naar persoonlijke vrijheid. Korte trajecten met oefenen, geloven, vertrouwen, doorpakken en tenslotte het inzicht krijgen dat je verantwoordelijkheid neemt voor je eigen keuzes in het leven.

Je bent zelf de verandering.

Tot zover het verhaal van Frieda. Meer weten over het Mindbody Syndroom? Kijk op www.friedavandijen.nl

Lees ook Verborgen emoties leiden tot pijn | Het Mindbody Syndroom

Page 1 of 25

Cees & Nicolette