De losse eindjes afronden maakt rustig

Losse eindjes afronden maakt rustig. Het kan om kleine irritaties gaan zoals die mails die je nog wilt beantwoorden tot en met grote levensvragen die je niet beantwoordt maar voor je uitschuift…

Vorige zomer hadden wij een rare vakantie. Met de overheerlijke Franse croissant nog op zijn bord werd Cees afgevoerd door de pompiers. En later 150 km per helicopter naar een groter ziekenhuis om na 24 dagen met de ambulance de 1.000 km naar Nederland af te leggen. Wij wisten toen al dat als hij weer gezond zou worden we de losse eindjes die dit avontuur achter liet zouden gaan afronden.

De losse eindjes afronden maakt rustig

Het heeft nog beter gewerkt dan we hoopten. We waren weer terug op dezelfde plek, aten weer iedere ochtend de croissants van de bakker en maakten lange wandelingen. De buren, de bakker en de beheerder wisten ervan omdat zij 112 hadden gebeld of mij hadden geholpen toen ik alleen achterbleef. Het was zo goed om hen allen samen met Cees persoonlijk te bedanken. Die omgeving op 1800 meter hoogte, tussen de eeuwenoude bergtoppen maakt je denken ruimer. Losse eindjes die niet belangrijk zijn lossen zich vanzelf op en anderen komen naar boven. Zo kon ik de vakantiefoto’s van vorig jaar niet bekijken zonder tranen. De pup dood en Cees ernstig ziek maar nu waren we er met pup Dido, het was goed om haar rond te zien rennen waar vorig jaar puppy Doede dat deed. Het daar 3 weken zijn en alles stap voor stap een plaats geven dat maakt meer dan rustig. Het geeft berusting en je kunt gaan loslaten.

 Terug naar Chambéry

Op de terugweg gingen we langs Chambéry waar Cees alleen het ziekenhuis had gezien. Ik liet hem de terrasjes en eettentjes zien waar ik zo vaak was geweest. Het wat betoverend. Cees is alleen het ziekenhuis in gegaan tot aan de sluis waar je niet zomaar in mag. Dat werkte ook goed.

Cees in Chambéry  daar ben ik eigenlijk wel klaar mee.

Wij hadden middenin het centrum een mooi hotel geboekt en sliepen daar op de 4e etage. Iets over 2 uur die nacht ging een alarm af. Ik ging met Dido polshoogte nemen. Gelukkig checken we altijd even de vluchtroutes want de lift werkte niet meer. Op de 1e etage was brand en ik moest van de brandweer en politie die net aankwamen naar buiten.

Ik belde gauw Cees dat hij moest komen maar zonder bril, met trillende vingers en bij het blauw van de zwaailichten ging het mij niet snel genoeg. Daarna duurde het zo lang voordat ik hem zag. Kloteparkinson dacht ik huilend. Gelukkig was de brandweer systematisch aan het ontruimen geweest en kwam Cees samen met alle anderen op tijd buiten. De oorzaak was een handdoek die op een lamp was gelegd. De jonge vrouw die dat had gedaan, stond buiten hartverscheurend te huilen. Het viel allemaal mee en we hebben nog een paar uur geslapen. Het was ook mooie manier om de losse eindjes van angst die ik altijd om Cees voel los te laten. Hoe symbolisch was het om daar zonder hem buiten te staan en hem wetend in een pand waar een brand was. Ook deze losse eindjes kan ik nu loslaten. Maar Cees in Chambéry dat lijkt mij geen goede combinatie daar ben ik eigenlijk wel klaar mee.

  1. Ellen Ouwerkerk

    Wat bijzonder dat jullie de losse eindjes hebben opgezocht en je de ” monstertjes ” hebt aangekeken Alles wat een jaar ervoor gebeurd is . Het aankijken levert uiteindelijk, hoe lastig soms ook, meer op dan het negeren/ wegstoppen. Chapeau voor jullie beiden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Cees & Nicolette

Naar boven